Mijn verhaal

Ruim 5 jaar geleden, overleed mijn moeder na een ziekbed van anderhalf jaar aan de gevolgen van borstkanker.

Een hele intense tijd, in het bijzonder voor mijn moeder maar ook voor ons als naaste familieleden.

We hebben het proces van de diagnose tot aan haar overlijden als heel intens maar zeker ook als heel waardevol ervaren, al klinkt dat misschien een beetje raar.

Eigenlijk kwam ik meteen in een rollercoaster van emoties terecht. Eerst is er het ongeloof.

Ik kon het haast niet bevatten dat dit mijn moeder overkwam. Boosheid overviel me, waar had ze dit nou aan verdiend? Ik werd overspoeld door een gevoel van machteloosheid alsof er een zware deken over me heen werd gegooid.

Dagenlang voelde ik me radeloos, want hoe kon ik haar bijstaan en troost bieden in een proces waar ikzelf geen enkele ervaring in had?

De maanden die erop volgden waren zwevend tussen hoop en wanhoop. Bij iedere tegenvaller spraken we elkaar moed in, klampten ons vast aan iedere kleine meevaller.

Ik zag haar wereld steeds kleiner worden, onbegrijpelijk hoe sterk ze zich hield ten opzichte van ons en de buitenwereld.

Balancerend op een steeds dunner wordend draadje, weloverwogen de volgende stappen afwegend want voorop stond dat kwaliteit van leven prioriteit was.

Medische ingrepen afwegen en overwegen, heeft het zin om dit te doen?

Samen met mijn vader heel bewust kijken naar de (on)mogelijkheden van dat moment.

Gaandeweg werd het duidelijk dat de behandelingen goed aansloegen, maar tegen welke prijs? Wanneer is het genoeg geweest?

En dan plotseling zorgen de hard voortschrijdende uitzaaiingen voor complicaties die verder behandelen onmogelijk maken.

Ook dan, als er weinig te kiezen valt, hakt ze de knoop door om te stoppen met alle levensverlengende behandelingen en besluit ze vanwege haar complexe medische situatie de laatste fase van haar leven in het hospice door te brengen.

Op het moment van overlijden, voelden we opluchting dat ze niet langer hoefde te lijden. Ze had het al zó lang volgehouden. Het was goed zo.

Dan denk je we hebben al zo veel verdriet gehad. Het krijgt wel een plekje, maar dan begint het grote missen pas. Bij ieder mooi of verdrietig moment denk je, kon ze het maar even zien, was ze er maar bij om mee te genieten of mee te leven.

Wanneer krijgt het verdriet een plekje? Voor mij is dat nu pas, bijna 6 jaar later, al lezend in haar dagboek en toen is het mooie plan ontstaan om een ‘MOEDERBOEK’ te maken. Een boek met haar verhaal, de gedichten van mijn vader en de foto’s die ik de afgelopen jaren heb gemaakt.

Een helende bezigheid, om op deze manier een blijvende herinnering te maken voor ons gezin.

Dat bracht mij op het idee om dit ook voor anderen te gaan doen.

Heb jij ook een verhaal wat je in een blijvende herinnering wilt ‘gieten’?

Maar vind je het moeilijk om dit in je eentje te doen?

Dan wil ik je graag van dienst zijn en samen met jou een herinneringsboek maken, zodat je altijd een tastbare herinnering hebt, die je op moeilijke momenten troost geeft en je helpt om het verdriet stukje bij beetje los te gaan laten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Yolande van Loon

Mijn nieuwe aanbod 

Fotografie

Het visuele aspect

Het boek

Samenstelling

Memoir

Exclusief

 

Contact

Door op deze knop te drukken ga je er mee akkoord dat ik je gegevens met zorg en liefde verwerk volgens mijn privacyverklaring.