Van deze foto word ik altijd zo blij.

50 Jaar geleden op een mooie lentedag kwam opa op bezoek en gingen we samen kunsten maken in de tuin. Hij was mijn grote vriend met wie ik later als ik groot was zou trouwen. Ik zag mijn opa bijna iedere dag. ’s Morgens werkte hij thuis op kantoor op de bovenverdieping. Als ik dan als 2-jarige met mijn moeder op de koffie kwam – we woonden vlak bij elkaar –  mocht ik opa gaan roepen. Dan klom ik de trap op en riep dan altijd “opa, koffie-en-op-de-nek?”

Mijn opa was toen een bourgondisch gebouwde man. Zo mager als hij in de hongerwinter van 1944 was, was hij al lang niet meer. Mijn moeder is in 1943 geboren, tijdens de bombardementen van de Fokker fabriek in Amsterdam, waar ze toen woonden. Opa werkte bij de politie en had die winter altijd een lepel in zijn binnenzak: als er tijdens zijn dienst een beetje eten aangeboden werd, had hij zijn lepel bij de hand.  Oma heeft altijd een klein fotolijstje aan de muur gehad, waar de voedselbonnen in allerlei kleurtjes in zaten. Om nooit meer te vergeten hoe moeilijk het in die tijd was om aan eten te komen, zeker met een pasgeboren baby en schaarste aan van alles en nog wat.

Opa kwam dan na mijn vraag overeind en ging boven aan de trap zitten. Ik mocht dan met mijn handjes om zijn nek en zijn handen stevig om me heen geslagen de trap af, naar de koffie. In mijn herinnering een altijd vrolijke opa, gek op oma, zijn kinderen en kleinkinderen. Zingend aan de afwas, vol met geintjes en altijd zin in lekkers. ’s Avonds na het eten, ging hij op de bank naast oma zitten, hoofden bij elkaar en even de oogjes toe. Soms mocht ik daar wel eens tussen zitten, lekker warm. Als het dan weer tijd was voor de koffie zei hij steevast, moet ik op mijn buik voor de roze koeken? Al het lekkers bewaarde oma in een kastje laag bij de vloer.

Mijn lieve opa, zelfs als hij aan het werk was op kantoor mocht ik wel eens in de grote stoel op zijn kamer zitten. Oma draaide haar bontjas dan met het zachte vachtje naar binnen en dan mocht ik er op gaan zitten, heerlijk warm. Nog steeds heb ik prachtige herinneringen aan hem, inmiddels is hij al veertig jaar niet meer in ons midden. Iedere keer word ik helemaal blij van alle foto’s die ik nog regelmatig zie, wat een fantastische opa!

Doet me ook denken aan de mooie herinneringen die sommige planten, bomen en struiken in je tuin kunnen hebben.

De tuin van mijn ouders had er velen. Een roze roos die ik op een heerlijke tuinendag samen met haar had gekocht, een struik waar een geliefd huisdier onder begraven lag. De roos die voor de eerste keer bloeide op de dag dat opa overleed. Het vergeet-me-nietje waar mijn moeder haar laatste kusje op gaf…..het stekje van de buurman, waar zevenblad bij zat en wat binnen de kortste keren overal in mijn tuin stond…..

Heb jij ook mooie herinneringen in je tuin staan, waar je een verhaal bij kunt vertellen? Leuk als je het met me wilt delen.